featured image jazztrio jazz trio jazz duo quartet

Frank Sinatra in Reeshof Noord

Eind jaren negentig; net verhuisd naar een hemeltergend inspiratieloze vinex wijk in Tilburg. Voortuintjes recht uit de tuincentrum-brochure: griekse vazen, grindtegels en buxussen in de vorm van knaagdieren, dat werk.
Ik was negentien en moest dringend maar de kapper. Om de hoek zat Arjan, de enige kapperszaak van Reeshof Noord. Een kleine zaak, soort van uitgebouwde garage,met links bij het raam een zithoekje voor de wachtenden: over het algemeen sjachrijnige plat pratende Tilburgers , klagend over het weer en Willem II. Een assistente die druk heen en weer rent met opgeveegd haar en lege koppen koffie. Tijdens het knippen vroeg Arjan wat me bezig hield. ‘Saxofoon spelen’ antwoordde ik.
Hij keek op, in zijn ogen een vreemde glinstering, riep uit: “wacht effe!”, en rende naar boven. De nog wachtende klanten keken raar op van hun ‘Party’ en ‘Shownieuws’.
Hij kwam terug met een stapel cds. ‘Moet je dit horen!’,en zette de Count Basie big band met Frank Sinatra op.’I’ve got you under my skin’ galmde door Reeshof-Noord, Sinatra zong met verve en swung, begeleid door de blazers ritmesectie van Basie ,live from ‘the Sands, Las Vegas. ‘Komt die trombone solo!’ Riep Arjan. Inmiddels waren de wachtende klanten morrend vertrokken en draaide de kapper de ene na de andere fantastische jazzplaat. Stanley Turrentine, James Moody, Stan Getz, alles op hoog volume. ‘Die komen wel weer terug’ gilde hij boven de muziek uit. Leek mij ook, hij was de enige kapper in de wijde omtrek. ‘Nog een koffie?’. Hij sloot de zaak en we luisterden de hele middag naar jazz. Even waanden we ons niet in een kapperszaakje in een saaie nieuwbouwwijk maar zaten we aan een tafel voor het podium van de nachtclub van the Sands, zo dichtbij was Frank Sinatra die middag.

featured image jazztrio jazz trio jazz duo quartet

Timing maakt het verschil

“Life is about timing “,volgens Carl Lewis,de befaamde medaillewinnaar op de honderd- en tweehonderd meter sprint. Nu weet ik niets van sprinten, maar wel dat timing het verschil maakt. Het verschil tussen “swingen als een baksteen” en de voetjes van de vloer krijgen. Een hele tijd terug, toen ik zestien was en met mijn vader en broer meeging naar Maceo Parker, werd al snel duidelijk hoe een band met een strakke timing mensen aan het dansen krijgt. Elke muzikant van de geroutineerde funkband speelde een eigen ritmisch patroon, een ‘riff’, dat naadloos aansloot bij de andere ritmische patronen.  Ondersteund door een ogenschijnlijk vrij eenvoudige funkbeat van de drummer, door de broer van Maceo. Daarover Maceo’s funky saxlijnen; lyrisch, melodieus en altijd beheerst.  Maar wat het meest opviel van die avond is dat de bandleden van Maceo zich tijdens de drie en een half uur durende set niet liet verleiden tot tempo versnellingen en steeds weer dezelfde gitaarriff ,baslijn en piano loopje speelden. Dit alles in driedelig pak, het zweet parelend langs hun geizcht,  in een zinderend Tilburgs Noorderligt. Na deze avond was ik om, ik wilde meer, meer van dit.

Na deze avond leende mijn broer me een cd van ‘the JB Horns’, de blazerssectie van James Brown, Peewee Ellis op tenorsax, Fred Wesley op trombone, en Maceo Parker op altsax. De hele cd is een live opname van een geweldig feest, terwijl James Brown zelf in de bak zat. De band kookt en stoomt, en het klinkt alsof de werknemers van James blij zijn dat ze een avond zonder de grote baas mogen optreden.

 

featured image jazztrio jazz trio jazz duo quartet

tuinfeestje?

Met dit fijne weer is het een uitgelezen kans om eens de bloemetjes buiten te zetten. Het begin van de lente vieren met familie en vrienden, het gras gemaaid, de parasol uit de schuur, een hapje en een drankje, en … lees meer